HEBBEN ZE DAT OP DE ECHO NIET GEZIEN?!


Na maanden van zwanger zijn is eindelijk de bevalling daar. Of ik me druk maak? Zou niet weten waarover…

” Ik wil nooit kinderen” is wat ik altijd riep. Maar op een gegeven moment begint het toch te kriebelen. Noem het klapperende eierstokken, noem het je biologische klok horen tikken, maar ik wilde kinderen! 2 of 3, daar was ik nog niet over uit maar ik zou rustig met 1 beginnen.

Na een spoed bevalling en een start waarin ik door een diep dal ging was ik genezen van het ‘ 2 of 3 kinderen willen’, mijn gezin was perfect zo.
Maar dit was slechts een kwestie van jaren; ik wilde nog een kindje! Zo’n lief klein hummeltje.. In de slapeloze nachten had ik geen zin maar dit keer zou alles anders worden. Dit keer zou ik veel beter voorbereid beginnen!

De voorbereiding
Mijn eerste bevalling was een spoedkeizersnee. Hij kon er niet uit en was er aardig klaar mee dus als een gek naar de OK met een ruggenprik die nog niet goed genoeg zijn werk deed. Bij deze zwangerschap wilde ik dus een geplande keizersnee! Deze werd mij na de eerste bevalling eigenlijk al toegezegd dus deze gynaecoloog ging ik blij maken. Hij kon namelijk zijn woord waarmaken tegen een bang vrouwtje.
Dit kon ik afvinken van mijn “dit-keer-ga-ik-het-goed-doen” lijst.
Borstvoeding? Dit keer niet! Mijn eerste zoon heeft daarbij veel bloed binnengekregen en veel last gehad, flesvoeding it is!

” wilt u het geslacht weten?” Nou, ik zie zijn piemel al zitten
Is hij gezond? Ziet u rare dingen? Nee ze zag niks benoemenswaardig. Tevreden gingen we naar huis, gezonde jongen nummer 2 in mijn buik. Ik schrijf nu wel dat ik tevreden naar huis ging, eigenlijk was ik tevreden dat ik gewonnen had. Ik zei al dat het een jongen zou worden, mijn vriend dacht een meisje. Tevreden dat hij gezond is? Ik had eigenlijk niet anders verwacht en ook nooit gedacht dat mijn kind iets zou mankeren of een afwijking zou hebben.

Ik zal u even laten zien wat er aan de hand is
Leuk woordgrapje nu achteraf.. Zou de zuster ook niet over nagedacht hebben.
Mijn geplande keizersnee was volop bezig als ze hem eruit halen en laten zien voel ik gelijk liefde en een trots gevoel. Hij word meegenomen en gecontroleerd als de kinderarts tegen mijn vriend smiespelt over zijn handen. “Wat is er” roep ik en de arts komt naar mij toe en zegt dat ze het zal laten zien. In mijn hoofd bedacht ik dat hij geen handen zou hebben en dus zeg ik dat ze het eerst moet vertellen, op deze manier kan ik het beter verwerken. “Hij heeft geen duimen”

Janken janken janken
Tranen van geluk, schrik en spanning. Geluk want hij heeft handen! Hij is prachtig! Wij interesseren mij duimen nou?! Ook tranen van schrik want ik had nooit van mijn leven bedacht dat dit kon gebeuren.
En de spanning.. Ergens wist mijn hoofd al wel dat er nog een hele weg afgelegd zou moeten worden.